Od 15 lat tęsknię, myślę i czekam aż wrócisz. Ciągle nie wierzę, że nie żyjesz. Za to podtrzymuję wiarę, że ktoś się pomylił, że to nie Ty zginąłeś, że ktoś pomylił nazwiska, ciała... I że któregoś dnia po prostu do nas wrócisz. Egoistycznie nie chcę pozwolić Ci odejść, boję się, że zapomnę, że znikniesz. Nie potrafię się z Tobą pożegnać, bo ja ciągle czekam... by te 15 długich lat nadrobić i powiedzieć, jak bardzo tęskniłam. Choć to zupełnie irracjonalne.

Powoli realizuję swoje postanowienia, powoli. Ważne, że idę do przodu. Od dawna tak dobrze mi nie było ze samą sobą - może to faktycznie sposób na miłość na całe życie? Nie rezygnuję z ludzi, a po prostu... bardziej lubię siebie niż zwykle!

A te wersy z Florence + The Machine wryły mi się w głowę, nie wiem tylko, czy chcę je zatrzymać, czy chcę się ich pozbyć:
"Cause looking for heaven, I found a devil in me
Looking for heaven, 'found a devil in me
But what the hell I'm gonna let it happen to me..."

Dziwnie się zaczyna "życie po 25" - prawie każdego dnia zdarza się coś, co robię po raz pierwszy. Jak tak dalej pójdzie, to do kolejnych urodzin, zbiorę same nowe doświadczenia. Celebruję.

Ostatnio uświadamiam sobie, jak tęskniłam za tym moim bazgraniem. Patrzę na pasek po prawej stronie i często myślę: "Ile to już lat?!". Kilka minut temu upłynął ósmy rok. Długo.

Czy ukończenie 25 lat to dobry moment na pierwszego papierosa? W dodatku w samotności? W wielkich emocjach - złości, smutku, lęku? Nie wiem. Zdarzył się, taki skromny pet.
PS Nie smakował, śmierdział i raczej się nie powtórzy. Obrzydlistwo.

Wszystko da się interpretować co najmniej w dwojaki sposób. Czy to, że pada śnieg oznacza, że zima nie chce odejść, a wiosna nie chce nadejść? A może to, że zaraz po śniegu spada deszcz oznacza, że wiosna pragnie nadejść, a zima nie chce pójść w zapomnienie? I tak... czy to, że do mnie piszesz oznacza, że chcesz mojej obecności, a może tylko to, że nie chcesz bym odeszła na zawsze?

Nie z próżności, ale jak to u mnie - z chęci opisania świata - muszę wspomnieć, że skończyłam ćwierćwieku. Cudowne 25 ukończone. Dzwoniła ciocia z życzeniami i na finał pyta: "A ty już sobie odejmujesz lat czy jeszcze ciągle dodajesz?". Zaśmiałam się, bo odpowiedź chyba jasna jak słońce: "Dodaję Ciociu, ciągle dodaję". Jak sobie odejmować skoro chce się dążyć do dojrzałości? :P Albo będę niedojrzałą dwudziestkąpiątką, albo nad wyraz dojrzałą osiemnastką. Wolę to pierwsze! :)

A każdemu, kto nie wie, jak spędzać swoje urodziny podpowiem - tak, jak tylko sobie zapragniesz! To najlepszy sposób na szczęśliwy dzień. U mnie maraton moich ukochanych filmów, ulubione danie na obiad i długi spacer z psem! Cudownie!

To ludzie komplikują swoje życie. Jestem najlepszym przykładem. Nagle wszystko robi się łatwiejsze. Są takie proste rzeczy, do których zmierzam: żyj! kochaj! bądź szczęśliwa! Żyję! :-)
Czasem sól spływająca po policzkach jest potrzebna, żeby spojrzeć jaśniej. Widzę szczęście, na horyzoncie. Jeszcze kawałek... Wytrzymam!

Dlaczego potrafię zagmatwać wszystko, a nie potrafię z tego wyjść? I robi się coraz trudniej i trudniej, i trudniej...

bagaż doświadczeń małżeństwo samotność sekret strach tajemnica związek żona